Ciekawe premiery płyt

A.A. Williams

„Solstice”

(post-rock)

Dużo ciepłych słów przeczytałam na temat środowego występu A.A. Williams na Mystic Festivalu. Mnie niestety nie było, ale na tą płytę czekałam z dużą niecierpliwością, więc w ramach rekompensaty, pierwsze co dziś z robiłam, to odpaliłam „Solstice”.

Piękna, wrażliwa, bardzo osobista płyta. Poetyckie teksty, ciepły głos i dużo melancholijnych linii melodycznych, które bardzo dobrze robią na ciało i duszę. Na pewno wrócę z pełnowymiarową recenzją tej płyty.

Oh Hiroshima

„And The Dead Tree Gives No Shelter”

(post-rock)

Po emocjonalnej przeprawie przez „Solstice” myślałam, że dzisiaj nie spotka mnie już nic więcej tak dobrego. Tymczasem Szwedzi z Oh Hioshima wprawili mnie w jeszcze lepszy nastrój. „And The Dead Tree Gives No Shelter” chyba właśnie zdetronizował Karnivol z 1-wszego miejsca w kategorii najpiękniejsza płyta roku.

Do tej płyty też na pewno wrócę. I jakże się cieszę, że Oh Hiroshima przybędzie z tym pięknym krążkiem do nas na koncert. Zespół zagra u w Polsce jesienią aż 3 koncerty:

• 15 października – Warszawa, Potok
• 16 października – Poznań, Pod Minogą (jak cudownie)
• 17 października – Chorzów, Leśniczówka

Tego nie można przegapić!

Evergrey

„Architects Of A New Weave”

(progressive metal)

Evergrey też wypuścili dzisiaj swój, 15 w dodatku, album. Dzisiaj starczy mi już wrażeń, więc jeszcze nie słuchałam, ale też nie spodziewam się fajerwerków. Płyta zgarnia jednak bardzo dobre recenzje, więc może czeka mnie spore zaskoczenie.

Tarja

„Frisson Noir”

(symphonic metal)

Odkąd Tarja opuściła szeregi Nightwish, dzielnie wydaje solowe albumy. Z różnym skutkiem. Pierwsze płyty całkiem wpadły mi w ucho, późniejsze dokonania były dla mnie poprawne, ale szybko o nich zapomniałam. Kilka płyt kurzy się na półce.

Tym razem artystka zapowiedziała, że nagrała najcięższy album w swojej karierze. Z ciekawości sprawdzę, czy to prawda. Przy okazji warto wspomnieć, że na płycie pojawią się dość ciekawi goście. Tarja ponownie połączy siły z Marco Hietalą. Oprócz tego mamy średniego singla z Danim Filthem. Jest też Apocalyptica i… Chad Smith. Tak perkusista z Red Hot Chili Peppers.

Yes

„Aurora”

(progressive rock)

24 płyta gigantów rocka progresywnego. Nie znam drugiego zespołu z tego nurtu, który przez niemal 60 lat kariery wydawałby płyty tak regularnie. Ileż można mieć pomysłów?

Co prawda nie jestem wielką fanką Yes i należę raczej do teamu Jon Andreson, ale płytę przesłucham.

Placebo

„Placebo Re: Created”

(alternative rock)

To już moda, przed którą nie uchroni się żadna ikoniczna płyta. Placebo świętuje 30-stą rocznicę swojego pierwszego albumu. Sami mówią, że We felt like we still had unfinished business with our first record. (Czujemy, że mamy niezakończony biznes z naszą pierwszą płytą). Strach się bać.

Z doświadczenia wiem, że takie eksperymenty nie kończą się dobrze. Tutaj jednak zespół zapowiada, że większych zmian nie będzie. Oni po prostu mają więcej doświadczenia i umiejętności i chcieli dostosować „Placebo” do obecnych czasów. Po pierwszych singlach faktycznie słychać, że większej rewolucji nie ma.

Tylko, czy te utwory tego potrzebują? Wydaje mi się, że cały urok tej płyty polega na jej prostocie i niedoskonałości. Ale co ja tam wiem.